Het dubbelleven van Joeri Van de Schoot: heavy metal bassist én boekhouder.

Wie zijn de Evil Invaders eigenlijk?

“Evil Invaders zijn een Vlaamse speedmetal, heavy metal band, en ik ben de bassist. Dat is het eigenlijk,” zegt Joeri Van de Schoot droogjes. Maar achter die simpele introductie schuilt een indrukwekkend verhaal van passie, toewijding en heel veel decibels.

De band ontstond meer dan tien jaar geleden en begon met bescheiden optredens in jeugdhuizen en kleine clubs. Hun eerste EP in 2013 gaf hen onverwachts een duw in de rug richting het grotere werk: een platenlabel, optredens op festivals als Graspop en internationale tours volgden. Joeri vervoegde de band in 2015, toen een eerder bandlid het touren niet langer kon combineren met gezinsleven en werk.

“Ik was eigenlijk gitarist,” vertelt Joeri. “Maar ik kende de band via het circuit, en toen ze op Facebook meldden dat ze een bassist zochten, ben ik daarop ingegaan. Ik heb toen letterlijk een bas gekocht, heb leren spelen in een paar weken tijd, en ben dan meteen zes weken mee op tour vertrokken.” Wat begon als een sprong in het diepe, groeide uit tot een vaste plek in de band én talloze shows wereldwijd – van Europa tot Azië, van Noord- tot Zuid-Amerika. De band heeft inmiddels al drie full-length albums, twee EP’s en één live album uitgebracht.

Maar wat Joeri echt bijzonder maakt, is wat hij naast het podium doet: hij werkt bij de kleine prins als accountant en ondersteunt daar vzw’s bij hun financiën en administratie. Een combinatie die op het eerste gezicht niet evident is.

In de boekhouding van vzw’s zit een verrassende gelijkenis met zijn muzikale passie: “De boekhouding van vzw’s ís de metal van de boekhouding,” zegt hij met een grijns.

Hoe verklaar je die unieke combinatie?

“Voor mij voelde het nooit vreemd aan,” vertelt Joeri. “Maar ik snap dat anderen verrast reageren. Ik was als jonge tiener meteen gegrepen door metal, en kort daarna begon ik gitaar te spelen. Boekhouding kwam pas later. Ik wist niet goed wat ik wilde studeren, heb eerst rechten geprobeerd, maar dat lag me niet. Uiteindelijk koos ik accountancy, gewoon omdat ik dacht: hiermee vind ik werk.”

De passie kwam pas echt tijdens zijn stage bij de kleine prins. “Toen ontdekte ik de wereld van vzw’s, en dat klikte. Net als bij metal draait het niet om winst maken, maar om impact. Je doet het omdat je iets wil realiseren, niet omdat je rijk wil worden. Vzw’s zijn letterlijk het rock-’n-roll segment in de wereld van accounting. Daarom doe ik beide ook met evenveel passie. En gelukkig kan ik beide combineren dankzij een hele flexibele werkgever én een goede planning.”

Wat hebben loeihard bas spelen en vzw-boekhouding gemeen?

“Ze zijn allebei de fundering. In een band kijkt iedereen naar de zanger of de gitarist, maar zonder een stevige ritmesectie valt alles uit elkaar. Bij een vzw is het net zo: je ziet een tof initiatief, maar achter de schermen moet de boekhouding kloppen. Geen goede rapportage van subsidies? Geen deftige interne werking. Geen goede fundering? Geen strakke band.”

Hoe ervaren je bandleden deze combinatie?

“In het begin vonden ze het wat raar, maar intussen is het een gewoon iets geworden. Zij zijn blij dat ik graag met cijfers bezig ben, want zij haten het. Dus als er iets is met belastingen of cijfers, komen ze naar mij. Bij andere bands zie je vaak dat niemand zich met de boekhouding wil bezighouden.”

“Er is ook een goede synergie bij ons. Ik ben goed met cijfers en zij zijn goed met hun handen. Onze drummer is schrijnwerker, onze zanger/gitarist herstelt en bouwt gitaren. Het decor dat je tijdens onze optredens ziet hebben we grotendeels zelf gemaakt. Voor ons is het belangrijk dat als je gaat kijken naar een band, het visueel ook indrukwekkend is.”

Een dag op tour: hoe ziet dat er voor jou uit?

“Niet zo anders dan bij de rest van de band, meestal is het gewoon: reizen, opbouwen, soundcheck, spelen, slapen – repeat. Maar terwijl de andere bandleden de stad eens gaan verkennen, zoek ik een rustig plekje waar ik een goede internetverbinding heb en begin ik te werken.”

“Dat heeft ook wel al tot bizarre taferelen geleid waarbij ik nog gutsend van het zweet en stijf van de adrenaline, na een optreden backstage meteen achter mijn laptop kroop, omdat we midden in de btw-aangifte zaten. Het was toen ook het einde van de tour dus werd rondom mij op datzelfde moment serieus gefeest”

Word je vaak backstage om advies gevraagd?

“Steeds vaker. Zeker nu ik ook klanten heb in de scene. Ik vind het eigenlijk wel fijn dat mensen weten dat ik meer doe dan alleen op een podium staan. En het leidt vaak tot leuke gesprekken backstage.”

Een bizarre anekdote over jouw dubbele leven?

“Op Rock Affligem speelde Maria Iskariot – een band die klant bij ons is. Ik was daar zowel hun boekhouder van als de bassist van een hoofdact. Da’s toch een aparte situatie: eerst hun cijfers voorbereiden, dan ’s avonds zelf met een bas op het zelfde podium staan.”

Staat de jaarrekening van het festival al op jullie rider?

(lacht) “Nog niet. Maar misschien een idee! Onze rider is redelijk klassiek: We zetten daar een paar bakken bier op, we hebben ook een fles rum, een fles gin, en ook twee flessen wijn. En die twee flessen wijn zijn eigenlijk voor mij en de drummer.”

Een tijdje terug ontdekten we op een Spaans festival ‘Calimocho’, dat is rode wijn met cola. Wij vonden dat zo lekker dat we sindsdien ook rode wijn op de rider gezet hebben.

En vaak, als we dan ergens spelen en andere bands zien ons na het optreden die rode wijn mixen met cola dan zie je ze echt kijken van “What the fuck?”. Wij zijn ooit met een Zweedse band gaan touren en als we die nu weer tegenkomen, dan roepen die altijd te Calimocho, Calimocho!”

Wat brengt de toekomst?

“Nieuwe shows, festivals deze zomer, en in de winter trekken we opnieuw op tour. Daarnaast blijf ik uiteraard actief bij de kleine prins. Het is plannen, puzzelen, maar zolang ik voel dat ik groei – in de muziek én in mijn job – blijf ik beide doen.”

Kijktip: bekijk zeker ook het interview dat we eerder met hem hadden: https://www.youtube.com/watch?v=nzC4P_eTZ-8 ↗